BLOG: WE’LL ALWAYS HAVE 2019

Als iemand vraagt hoe oud ik ben, moet ik altijd even denken. Dat is een veeg teken. Dat betekent dat je als fifty-something de tel kwijtraakt.

En dat is ook zo.

De tijd gaat als een malle. Sneller dan vroeger. Nou is dat verschijnsel niet nieuw, daar zijn boeken vol over geschreven. Over hoe dat komt. Een van de oorzaken is de evenredigheidstheorie. Voor ons is een week in verhouding een korter stuk van ons leven, dan voor een baby van twee maanden.

Maar nog meer draait het om de beleving van tijd, die onze mind f*ckt. Wachten duurt een eeuwigheid. Een weekendje weg is zo voorbij.

Easterlin paradox

Dan zit er maar een ding op: zorgen dat die beleving kwalitatief intenser wordt. Dat lijkt me voor 2021 een interessante uitdaging, vooral met de Easterlin paradox in gedachte. Die theorie gaat over de focus op de niet-materialistische zaken van het leven.

Ervaringen dus.

Verregende dag

Reizen, goede gesprekken of het aanleren van nieuwe skills, maar ook geflopte exercities, faalmomenten en een verregende dag in een pretpark doen mee. Deel je die ervaringen ook nog met vrienden, dan schijnt de waarde nóg groter te zijn. Eerste ervaringen zijn daarbij goud. Denk maar aan vroeger: die eerste zoen, de eerste keer liften, je eerste sollicitatie, maar ook die eerste afwijzing of schade rijden.

Moeiteloos borrelen de emoties op, toch?

Probleem is dat op onze leeftijd die eerste keren op raken. Ik graaf in mijn geheugen. Wacht. Op professioneel gebied waren er een paar thrills. Mijn eerste blogworkshop voor een deftige firma. Of mijn presentatie in de vorm van storytelling. En verdraaid. Dat gaf een intensiteitsboost.

Paard

Ook zat ik voor het eerst op een grote hengst. Jelle. Die begon op enig moment te steigeren. Niet alleen was de tijdsbeleving idioot lang, ook de herinnering vervaagt maar niet.

Maar even praktisch. Hoe hef je de sleur van alledag op en kom je aan nieuwe ervaringen? Dat begint met prioriteiten stellen. Minder tijd verklooien. Meer tijd bewust besteden. En nieuwe dingen doen. Spaans leren, de Salsa dansen, een cursus filosofie of kitesurfen, bijvoorbeeld.

Casablanca

Lukt dat niet, dan is er nog een escape: het terughalen van belevenissen schijnt ook een boost te geven. “We’ll always have Paris” luidt een quote uit de film Casablanca, waarin twee geliefden voorgoed afscheid nemen. De herinnering aan Parijs bewaren ze in hun hart, als een schat voor het leven.

Kijk, daar kunnen we wat mee. Misschien hebben we niet veel eerste keren meer, maar al wel een lijst aan ervaringen.

Vergeet 2020. Ga voor nieuwe ervaringen in 2021 en onthoud; we’ll always have 2019.

Wilma van Rooijen (1967) is zelfstandig tekstschrijver en ghostblogger voor ondernemers. Haar schrijfpraktijk TekstNuance is gevestigd in Waalwijk. Ze is getrouwd met Michèl, samen hebben ze dochter Noah (1998) en zoon Isar (2001).

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top