‘Viva la libertad! Leve de vrijheid!’

Joyce van Ombergen-Jong volwassen worden

Joyce van Ombergen-Jong is 51, coach en woont met haar man in Zuid-Spanje. Haar zoon en dochter zijn net het huis uit en ze is in de overgang. Ze schrijft regelmatig over onderwerpen die haar bezighouden en raken in de wereld om haar heen. In deze column vertelt ze over hoe zij corona ervaart in Spanje. ‘Na een periode van bezinning blijft uiteindelijk een gevoel van vrijheid over.’

We zitten middenin een onderwijsproject met studenten als we een telefoontje krijgen van een docente uit Nederland dat hun studenten naar huis gehaald worden in verband met COVID-19. In eerste instantie krijgen de studenten nog de keuze om te blijven, maar binnen een dag wordt dit aangepast naar een verplichte terugkeer. Verdriet en ongeloof alom. De studenten begrijpen er niks van, er is hier toch niks aan de hand? Een paar uur later krijgen we een telefoontje van een andere school die de week erna zou komen voor een project. Zij durven het niet aan, ook al staat het reisadvies voor Spanje nog op groen. Naast de projecten, hebben we nog ruim zeventig studenten voor een stage in Málaga en omgeving rondlopen.

Zingen en klappen

De weken erna vliegt de ene na de andere student, al dan niet onder dwang van school of ouders, terug naar Nederland. Een handjevol blijft in Spanje. In eerste instantie heb ik geen tijd om na te denken wat ik van de hele situatie vind omdat ik veel te druk ben met regelen en zo  rustig en positief mogelijk blijven voor de studenten en mijn team. Ik volg het nieuws, zij het met met mate, om niet te verzuipen in alle ellende die voorbij komt. Gelukkig zie ik ook mooie filmpjes van Spanjaarden die avond aan avond staan te zingen en klappen. Wat is een toch een gepassioneerd volk. Ik ben ook dankbaar, dankbaar voor de verbondenheid onderling, het positieve effect op de natuur en het feit dat er veel meer in oplossingen wordt gedacht.

Creatieve flow

Als de ‘regel’storm een beetje is gaan liggen houden we een brainstormsessie om te kijken hoe we als bedrijf bezig kunnen blijven en ervoor kunnen zorgen dat er wat geld wordt verdiend. Er komt een enorm creatieve flow op gang en we hebben online veel lol met elkaar. Van quarantainetips voor jongeren tot het transformeren van ons online programma naar een E-book, we bedenken het én gaan ermee aan de slag. Ik neem twee extra stagiaires aan die doordat ze naar Nederland terug moesten, zonder stage zijn komen te zitten. Op deze manier lopen zij geen studievertraging op en wij hebben nu genoeg te doen.

Boek voorlezen

Wanneer mijn vader ziek wordt, voel ik me machteloos omdat ik voor het eerst sinds ik geëmigreerd ben niet in een van de drie vliegtuigen kan stappen die normaal gesproken dagelijks gaan. Na een flinke huilbui verman ik me en richt me op wat ik wel kan doen en dat is, net als altijd, online contact hebben met hem. Ik begin het boek de Alchemist van Paolo Coelho aan hem voor te lezen en dat dagelijkse ritueel geeft mij structuur en rust. Gelukkig knapt hij na een tijd op en hebben we mooie gesprekken over het boek. Mijn eigen boek dat ik voor young adults aan het schrijven ben, schiet door het vele thuis zijn ook lekker op.

Gezin weer samen

Wanneer mijn dochter die in Nederland studeert na een aantal weken toch besluit naar Spanje terug te komen, spring ik een gat in de lucht. Na een helse reisdag vol obstakels waarbij ik op afstand toch gevoelsmatig naast haar zit, sluit ik haar ’s avonds opgelucht in mijn armen. Mijn gezin is weer in hetzelfde land en dat voelt toch een stuk fijner.

Mondkapje op

Als ik na weken weer eens zelf, gewapend met mondkapje en handschoenen, want die zijn verplicht hier, boodschappen ga doen, voel ik me verdrietig worden. Ik mis de vrolijke Spanjaarden! Ik voel hun angst en ben onder de indruk van de vanzelfsprekendheid waarmee ze de maatregelen accepteren. Ik realiseer me dat de Spanjaarden vijftig jaar geleden nog in een dictatuur leefden, iets waar ik me door de strenge lockdown nu een heel klein beetje een voorstelling bij kan maken.

Gevoel van vrijheid

Na het verdriet volgt boosheid, niks ‘nieuwe normaal’, niks alles voor me laten bepalen, ik ben er even helemaal klaar mee. Maar ook dat gevoel ebt langzaam weg en na een periode van bezinning blijft uiteindelijk een gevoel van vrijheid over. Vrijheid omdat ik zelf kan bepalen hoe ik reageer op wat er in de wereld om me heen gebeurt en daarmee invloed heb op hoe ik me voel. Die vrijheid kan niemand mij afnemen. Ik schrijf deze column op Bevrijdingsdag, een dag die voor mij, en voor vele anderen, een extra dimensie heeft gekregen. Viva la libertad! Leve de vrijheid!

Joyce van Ombergen-Jong

Joyce coacht vanuit Málaga jong volwassen en hun ouders bij studiekeuze en stress. Zij heeft coachingsprogramma’s ontwikkeld waarmee ze jongeren helpt hun eigen keuzes te maken en te ontdekken waar ze écht blij van worden. De programma’s zijn online te volgen. Daarnaast werkt Joyce via videochat en op locatie in Málaga. In het najaar van 2020 publiceert ze haar eerste roman voor jong volwassenen.

Meer informatie: yourjourney.academy

Meer columns van Joyce:

Volwassen worden gaat nu eigenlijk net als vroeger’
‘Kom maar door met dat nachtzweten en die opvliegers’
‘Mijn social media detox levert rust, focus én tijd op’

4 reacties op “‘Viva la libertad! Leve de vrijheid!’”

  1. Hallo Joyce! Hier een bericht van een oude kennis… Knap hoe je je staande houdt tijdens deze bizarre coronacrisis en midden in het walhalla van mijn mooie Spaanse cultuur tussen ‘los boquerones’. Eigenlijk voor jou en Joost wéér een nieuwe beproeving sinds jullie vertrek uit de Haarlemmermeer.
    Je zult troost vinden bij mijn landgenoten, al is het nu op anderhalve meter. Ik ben ervan overtuigd dat Casa Van Ombergen-Jong weer zal floreren temidden van gepassioneerde studenten en Malagueños!
    Salud y libertad Joyce!

    1. Dank voor je leuke reactie Paco! Ik ben het helemaal met je eens, ik vind zeker troost bij de Spanjaarden. Vanochtend tijdens mijn ochtendwandeling nog met een 90-jarige man uit het dorp staan praten, op 1,5 meter afstand want ja we mochten natuurlijk geen 2 zoenen geven. ‘Oude snoeperd’;-) Groeten terug en wie weet tot ziens!

  2. Hoi Joyce, het is zeker een bizarre en onzekere tijd,. Maar zo fijn om je verhaal te lezen. Verdrietig, maar zo positief het over je heen laten komen, prachtig.
    Ik denk en zie ook om me geen dat het in deze rare tijd ook heel veel creativiteit naar boven komt.
    Het gaat jullie goed en spreken elkaar😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top