Mijn verhaal: De overgang en het samengestelde gezin

Inspirerende verhalen van vrouwen, daar houden we enorm van bij I’M. Dit keer deelt Sandra (46) haar verhaal.

De voorbereiding

Toen ik vijf jaar geleden een man ontmoette met twee kleine kinderen stond ik niet direct te trappelen van enthousiasme. Eerder was ik wel eens samen geweest met een man met een kind en dat was niet goed gegaan. Maar liefde laat zich niet sturen en toen het eruit zag dat we elkaar voor langere tijd zouden blijven zien, begon ik me voor te bereiden. Ik las boeken en artikelen over kinderen, het wel of niet opvoeden ervan en alles wat daar bij komt kijken. Kortom ik was volledig voorbereid, dacht ik…

Maar net als dat je je niet kunt voorbereiden op moeder zijn (zo begrijp ik van vriendinnen) zo kun je je ook niet voorbereiden op stiefmoeder zijn. Gevolg? Het patroon waar ik altijd in gleed, mezelf wegcijferen en overcompenseren. Ik ging er 100% in, zorgen voor de ander(en). Precies zoals het in mijn ogen werd verwacht van een goede stiefmoeder. Vol geduld, creativiteit en enthousiasme, was ik binnen no time mezelf kwijt en werd het niet alleen een rol, maar mijn identiteit. Ik raakte vermoeid en kreeg gevoelens die me ontevreden maakte en mijn leven me geen voldoening meer gaf.

De Overgang

De kinderen van drie en zes werden zes en negen en ik werd 45 en nu 46. Nadat we allemaal goed en wel aan elkaar waren gewend, kickte bij mij de overgang erin. De hormonen die er al die jaren netjes voor hadden gezorgd dat ik wilde zorgen voor de ander en hier ook nog eens door werd beloond met een goed gevoel over mezelf, namen af en begonnen te ‘schommelen’. En ondanks dat ik daar inmiddels ook voldoende over had gelezen en bestudeerd (want ik ben van de generatie ‘een slimme meid, is op haar toekomst voorbereid’), kan ik je vertellen dat het meemaken ervan, net als met twee stiefkinderen, toch een totaal andere werkelijkheid oplevert wanneer je er midden in zit. Ook deze keer had ik geen idee wat me overkwam. De vrouw die zich liet zien, vond ik op zijn zachtst gezegd, niet aardig.

Grenzen stellen

Of het nu een man is, (je) kinderen of collega’s, als er één ding is dat ik geleerd heb van leven in een gezin, dan is het grenzen aangeven, je eigen tijd claimen en -soms- soepel meebewegen. Ik ontdekte dat ik het heel moeilijk vond om aan te geven dat ik niet op zaterdagochtend mee zou gaan naar het hockeyveld, maar liever naar yoga ging. Gevolg? Een ontevreden gevoel, waar uiteindelijk de rest van het gezin later op die dag de rekening alsnog van ontving. Dit moest dus echt anders.

Ik begon met het maken van ‘blokken’ in mijn agenda. En omdat mijn man en ik een digitale agenda met elkaar delen, was het voor beiden duidelijk wanneer de ander wel of niet beschikbaar was. Ik maakte een blok voor yoga, lezen, wandelen, mijn moeder, met het gezin samen zijn en een blok voor een avond met mijn man.

En ze leefde nog lang en gelukkig…..

En nu? Ik was een beetje doorgeschoten. Met die blokken dus. Want wat was ik vergeten? De overgang. Ik had alles zo goed gepland, dat ik helemaal was vergeten dat ik 46 was geworden en af en toe stil staan wel zo fijn is. Want nu kom ik op het punt dat mijn cyclus een stuk korter is geworden en ik minstens een dag of vijf voor de eerste dag van de menstruatie extreem vermoeid kan zijn. Dat betekende opnieuw kijken en mezelf opnieuw uitspreken. De blokken zijn er nog wel (alhoewel er een aantal noodgedwongen door corona zijn afgevallen), maar er is inmiddels ook een blok aan toegevoegd; niets doen. En tijdens deze momenten mag ik het helemaal zelf bepalen. Heb ik energie, dan pak ik de fiets, ben ik moe, dan ga ik lekker met een luisterboek op de bank liggen. Mijn overgang verrast me steeds opnieuw. Maar deze keer beweeg ik mee met wat er is. Ik vecht niet langer tegen mijn lichaam dat niet wil wat ik wil, omdat ik weet, dit verandert. Op een dag voel ik me weer anders. Is er wel weer meer energie en lichtheid in mijn hoofd en ga ik weer als een speer. Die momenten pak ik dan ook met twee vrije handen vol aan.

Het wensenlijstje

Het blijft belangrijk om als stiefmoeder aan te geven waar mijn wensen en verlangens liggen. Ik ben geen eigendom van het traditionele gezin. Wij hebben daarom als gezin het wensenlijstje bedacht. Op zondag wordt deze gemaakt voor een week, op papier. Ieder gezinslid schrijft hierop wat hij of zij wil doen in die week. Het wensenlijstje wordt zichtbaar in de woonkamer neergelegd. Je bent zelf verantwoordelijk dat je ‘wensen uitkomen’, maar daarnaast zijn we als gezin ook verantwoordelijk dat alles wat er op het lijstje staat in die week wordt gedaan. We herinneren elkaar aan wat de plannen zijn en dat werkt fijn. Voor ons. Omdat het niet alleen voor jezelf duidelijk is wat je wilt bereiken in die week, maar dat dit ook helder is voor de mensen die het dichts bij je staan en je kunnen helpen die doelen te halen.

De overgang als bron van inspiratie

Hoe meer ik de afgelopen jaren las over de overgang, hoe enthousiaster ik werd. Dat werd even anders toen ik zelf de eerste symptomen ontdekte, maar een jaar later kan ik oprecht zeggen dat ik het ‘fijn vind’. Oude patronen die ik al veel eerder had mogen loslaten, laat ik nu makkelijker los. Waarom? Omdat ik niet anders kan. De kracht van mijn hormonen is zo sterk, dat als ik niet goed ga staan voor wie ik ben en wat ik wil, ik omver word geblazen en niet anders kan dan in actie komen. Dit gevoel van kracht en energie die je kunt gebruiken om uiting te geven aan wie je in de kern echt bent, gun ik iedere vrouw.

Sandra van Leeuwen is trainer Hormoonfactor en overgangscoach.  Meer weten over Sandra? Bekijk dan haar website.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top