Column Medina: De Rol van je Leven

Of actrice Medina Schuurman (51) last heeft van haar leeftijd? Nou, zij niet, maar anderen kennelijk wel, want waarom zouden ze het anders vragen?

Of ik last heb van mijn leeftijd bij het krijgen van rollen wordt mij de laatste tijd steeds vaker gevraagd. Ik val dan een beetje stil. Last van mijn leeftijd? Want? Oké, ik ben over de vijftig en word niet meer gevraagd voor de jonge- vrouwenrollen. Nu speel ik de-moeder-van-rollen, en weet je: dat blijken de interessantste rollen te zijn! Ik zit eerlijk gezegd juist beter in mijn vel dan vroeger, geestelijk gezien zeker. In mijn jongere jaren als vrouw en actrice ging ik aardig gebukt onder de geldende schoonheidsidealen; ik paste niet in het geijkte plaatje van ‘de mooie vrouw’, dus ook niet in dat van de mooie actrice. En omdat ik me er niet op kon laten voorstaan, heb ik me noodzakelijkerwijs verdiept in zaken als filosofie, kunst en psychologie. Kortom, mijn geest zit inmiddels vol schoonheid. Achteraf gezien ben ik daar best blij mee.

Waar ik wel last van heb, is van het feit dat wij vrouwen, actrice of niet, dus blijkbaar niet oud mogen zijn. Wie heeft dat verzonnen? Ik krijg met de jaren steeds meer respect voor de Franse
actrice en politiek activiste Simone Signoret, niet alleen als actrice, maar ook als vrouw. Naarmate zij ouder werd, voldeed ze niet meer aan de geldende Hollywoodnormen en dat betekende het einde van haar carrière als glamoureuze filmster. Zoals zij zelf terugblikkend op haar leven zei: ‘Ik was oud geworden zoals vrouwen die geen actrice zijn oud worden.’ Maar Signoret weigerde haar rimpels, wallen en extra kilo’s als vijanden te zien, maakte ze zelfs tot haar handelsmerk. Op oudere leeftijd speelde ze haar mooiste en gedenkwaardigste rollen: een glorieuze comeback. Niet eerder speelde een actrice ‘echte vrouwen van vlees en bloed’. Hoe zij in één alleszeggende gezichtsuitdrukking zowel sterk als kwetsbaar kon zijn, daar heb je nu eenmaal levenservaring voor nodig. Zij was baanbrekend in die tijd. Maar hoe staat het er nu mee? Is er echt iets veranderd? Mwoah. Er wordt van een actrice stiekem nog steeds verlangd dat ze mooi, jong en beminnelijk is, een enkele ‘afwijkende’ rol daargelaten. En als je het breder trekt, geldt dit ook voor de vrouw an sich. Maar gaan wij, ouder wordende vrouwen, nog wel akkoord met de rol van ‘de afgeschreven vrouw’?

Want het gaat me aan het hart. Als je als vrouw de vijftig bent gepasseerd,word je genadeloos geconfronteerd met de aftake- ling die zich in rap tempo aftekent op het gezicht; die voorheen schattige lachrimpeltjes worden diepe groeven, het kippennekje krijg je er gratis bij, plus een kwabje hier en daar. En dan de bedwelmende druk van de veelbelovende reclames van de plasti- sche-chirurgie- en botoxkliniek – alles is tenslotte mogelijk tegenwoordig – moeten weerstaan? Ook ik voel soms de verleiding om naar de dichtstbijzijnde kliniek te rennen en me smekend aan de voeten van de schoonheidsspecialist te werpen: ‘Van boven tot onder graag een dubbele portie botox, en hoewel ik doodsbang ben voor fillers, doet u die er dan ook maar in! O, en kunt u mijn cellulite ook meteen wegzuigen? En mijn buikvelletje strakker trekken? Ach, waarom niet, ik ben er nu toch!’ Herkenbaar? Maar waarom, waarom doen wij onszelf dit aan? Wordt het niet tijd dat wij ouder wordende vrouwen zelf de stap naar verandering zetten? Dat wij en masse dat harnas afleggen? Want echt, niemand anders gaat het voor ons doen. Zoals Shakespeare al schreef: All the world’s a stage. Laten we dan zélf een nieuwe rol voor onszelf schrijven, zélf de regisseur worden van onze tweede fase en schitteren op het podium dat ons leven is. Laten wij een voorbeeld nemen aan Simone Signoret en ons niet gek meer laten maken door de geldende schoonheidsidealen maar juist trots zijn op onze rimpels die elk een verhaal hebben. Trots op alles wat wij zijn geworden, en dat met fierheid laten zien. Laten wij de generatie vrouwen na ons een nieuw voorbeeld geven: dat van de mooie wijze, oude vrouw. Het applaus zal overdonderend zijn.

En wat het acteren betreft: laat die mooie ouwe- vrouwenrollen maar komen. Ik ben er klaar voor. O, en had ik al gezegd dat ik een activiste ben?

Uit: Jan Magazine, september 2020

Fotografie: Ellen van Bennekom

1 reactie op “Column Medina: De Rol van je Leven”

  1. Amen! Helemaal mee eens. Het draait om acceptatie van jezelf en het omarmen van alles wat bij je hoort. Als je trots bent op jezelf als (oudere) vrouw dan straal je vrouwelijkheid uit. En dan ben je voor anderen een aantrekkelijke vrouw .

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top