Blog: Overgave is het toverwoord

Getver. Een boek over de overgang. Dat dacht ik toen ik op mijn 50e het boek Te Lijf van Isa en Medina kreeg. Van mijn jongere zus nota bene. Ik hoopte te lezen dat die hele fase ons aangepraat wordt. Met aan het einde de ontknoping: de overgang? Kind, die bestaat niet.

Eigenlijk zoals bij die andere typische vrouwenkwaal: het Impostersyndroom, ofwel het oplichterssyndroom. Dat is de angst om door de mand te vallen, met name op carrièregebied. Zelfs hoogopgeleide dames met een trackrecord waar je U tegen zegt lijden eraan. Als ik het op mezelf betrek: op een dag komen ze erachter dat ik me wel tekstschrijver noem, maar eigenlijk niet kan schrijven. Ik licht de boel op.  

Tussen de oren

Het bizarre is, dat het syndroom volledig tussen de oren zit. Velen hebben al lang bewezen bekwaam te zijn in wat ze doen. Ik ook. Toch blijft er die angst voor de mand. Een mand, die er helemaal niet is.

Mannen twijfelen vrijwel nooit

aan hun kunnen

Dat vooral vrouwen hieraan lijden en mannen vrijwel nooit, is al een blog waard. Daarover een andere keer. 

In het boek Te Lijf zocht ik naar zo’n zelfde conclusie. Lijden aan de overgang beelden we ons in. Er is niets aan de hand. Maar erdoorheen bladerend zou echt alles veranderen, bleek al snel. Van altijd moe zijn tot natte haren van de opvliegers. Van een matig seksleven tot kilo’s aankomen. Ik heb het boek in een hoek gegooid. Ik doe niet mee.

Officially old

Tot een paar maanden terug mijn huisarts mij niet langer de pil voor wilde schrijven. Te oud. “Wat zullen we nu beleven?” probeerde ik nog. Maar hij was onvermurwbaar.

Officieel oud. Thuis zocht ik het boek op. Toen pas zag ik de subtitel: De kunst van het mooi ouder worden. De achterflap deed er nog een schepje bovenop: oké, we worden ouder, maar dan wel knetterknap en gezond graag. Kennelijk was de weerzin zo groot toen ik 50 werd, dat ik daar volledig overheen las.

Hoofd en hart

Dat komt door the head versus the heart. En oké, de body in dit geval. Want je wéét dat je 52 bent, maar het voelt niet zo. Tot je in te fel licht bij de kapper zit, of jezelf ineens in de winkelruit weerspiegeld ziet. Je een opdrachtgever treft die je zoon kan zijn of je de letters op je telefoon groter instelt.

Dan heb je nog maar een optie: overgave. Intens deze fase beleven. Waar je in je puberjaren niet half in de gaten had hoe mooi je was, amper besefte dat de wereld aan je voeten lag en je met kleine kinderen jezelf al helemaal kwijt was, is dit de tijd om bewuster te leven. Die overgangsfase te omarmen. Inclusief het gepiep, gekraak en gepieker.

Maar hé, alles beter dan lijden aan een syndroom van iets dat niet bestaat. Want dit is echt. Dit is waar. Dan doe je het toch ergens voor, nietwaar?

Wilma van Rooijen (1967) is zelfstandig tekstschrijver en ghostblogger voor ondernemers. Haar schrijfpraktijk TekstNuance is gevestigd in Waalwijk. Ze is getrouwd met Michèl, samen hebben ze dochter Noah (1998) en zoon Isar (2001).

6 reacties op “Blog: Overgave is het toverwoord”

  1. Ineke van Steeden

    Top, je valt niet door de mand Wilma! Trots op de oud-correspondent van de Maasroute.

  2. Wat een heerlijk, herkenbaar en makkelijk te lezen blog!!! Je maag van mij meer schrijven over dit onderwerp Wilma 😃👍. Ikzelf zou meer hebben met ‘de kunst vh gelukkig oud worden’ dan met ‘de kunst van mooi oud worden’ , al realiseer ik me dat jezelf mooi vinden/voelen zeker ook een onderdeel is vh gelukkig zijn. Gr Saskia

  3. Nog een aanrader: ‘Oomen stroomt over’ door Francine Oomen (9789038803692 , Nijgh en Van Ditmar).

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top